Het delen van ‘Tot de dood ons scheidt’ – de docu over Marc de Hond – heeft best wat stof doen opwaaien. Ik voelde een enorme connectie met het verhaal van Marc en zijn vrouw. De documentaire greep me ontzettend aan. Het was alsof ik mijn eigen film zag. Ik voelde een flashback van boosheid, ongeloof en verdriet. Maar ook de kracht, positiviteit en dankbaarheid.  

Kwetsbaarheid bij mezelf, zal ik ‘t wel of niet delen? Waar leg ik mijn focus? Hoe help ik anderen met mijn ervaringen? Inmiddels is mijn bericht >10.000 gelezen en heb ik heel veel persoonlijke gesprekken gehad. 

‘Je geeft een inkijkje in je persoonlijk leven, deelt je lessen en helpt daarmee anderen een spiegel te geven en een steuntje in de rug.’ 

‘Ik vind het knap dat je jouw persoonlijke verdriet, vragen en zorgen weet om te zetten naar leermomenten en je bereid bent deze te delen met anderen. Het maakt dat ik jouw verhaal vaak onderscheidend vind van anderen en daarmee interessant en van toegevoegde waarde. Dank!’ 

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

Onlangs was het 27 juni. De sterfdag van mijn man, Hank. Ik voel dit meestal al een paar weken voor die datum. Toen was ik 30 jaar, onze zoon was nog niet zo lang geleden geboren. Tien jaar, best een tijd geleden. Tijd …. wat is tijd? Rouwen, daar staat geen tijd voor. Niemand weet exact hoe het werkt. Er is geen handleiding voor. Ik kan alleen putten uit mijn eigen ervaringen en mijn verhaal delen. Want ik rouw nog steeds. Bij voorkeur niet alleen, dit doe ik liever samen. 

‘Jeetje mevrouw, doordat u uw verhaal deelde voelde ik dat ik dit wilde zeggen. Ik heb eigenlijk nog veel meer wat ik kan vertellen.’ Ik gaf hem de ruimte… ‘Ik had nog twee broertjes, een tweeling, één van hen heeft zelfmoord gepleegd toen hij 20 was….ik was toen al met mijn vriendin. Van haar kreeg ik onvoorwaardelijke liefde en steun. Ze luisterde naar mij en had geduld. En ohhh wat was ik een rotzak in die tijd. Ik dronk dagelijks whisky, was aan het gamen en werkte niet. Als ik erover vertel gaan mijn nekharen nog overeind. Het is wel minder nu. Goh, dit lucht op zeg. Dank u wel!’ 

Ik ben dankbaar dat de docu inspireerde om mijn verhaal weer eens te delen. Soms heb ik een zetje nodig om dit te doen, zoek ik de kracht om te delen om mezelf en anderen te helpen. Want het delen van mijn rouw en de reacties van andere mensen die rouwen maakt me bewust van wat ik al heb en wat ik nog wil. ‘Tot de dood ons scheidt’. Voor mij voelt het anders. Ik voel de verbinding en levenskracht. Positief, een nieuwe start, een goede morgen. 

Viva la Vida. Leef het Leven.