Rouw gaat nooit over, maar je kunt er wel mee leren leven.
17 feb 2022

Hij wilde niet dood, het kon alleen niet anders omdat de artsen hem niet meer beter konden maken. Om het leven voluit te leven na rouw en verlies is dankbaarheid en het leven blijven vieren van groot belang. Ik ben dankbaar voor het leven, maar ik vind het nog steeds heel erg dat mijn man niet meer hier is. Hoe vier je dan het leven?
 
Het is eind oktober 2022 en ik ben op verjaardag in Hoorn bij de dochter van mijn zus. Een huis vol visite, vakantieverhalen en meer. Het lijkt wel een inhaalslag na de tijd van corona toen veel visite ontvangen niet mogelijk was. Na een paar uur stond ik op, verzamelde mijn drie kinderen bij elkaar om voordat we vertrekken om de beurt nog even naar het toilet te gaan. Op het toilet ging mijn aandacht naar de verjaardagskalender. Op 28 oktober zag ik daar zijn naam, Hank. Hank, mijn man die in 2010 is overleden, stond nog steeds op de verjaardagskalender. Een pijlsnel kriebeltje raast door mijn lijf. Ik schrik ervan om zijn naam op de kalender te zien. Mijn gedachten gaan direct terug naar hem.

Hij overleed op zijn 31e aan kanker. Dus ja, hoe vier je dan zo’n dag, zijn dag? Het was zijn geboortedag, maar niet meer zijn verjaardag waarbij je elk nieuw levensjaar viert omdat je nog leeft, zoiets als ‘Yes weer een levensjaartje erbij’. In 2011 besloot ik met het vieren van feestdagen zoals zijn verjaardag, maar ook Kerst en Pasen, anders om te gaan. Ik maakte een ritueel uit dankbaarheid en om het leven te vieren. Feestelijk uiteten, of lekker koken en gezellig eten aan een grote familietafel. Dan laat ik altijd een stoel voor hem vrij. Soms geef ik zelfs nog bewust even een knikje en zeg zoiets van: ‘Zie je Hank, we vieren het leven en denken aan jou. Zie je ons? Ben je erbij? Wij zijn dankbaar en genieten van het leven. Geniet je met ons mee?’
 
Rouw gaat nooit over, maar je kunt er wel mee leren leven.


Lieve groet, Leonie