Een belangrijk inzicht dat ik vaak deel gaat over dat kwetsbaarheid krachtig maakt. Je kunt iets wegstoppen. Er geen gehoor aangeven. Maar er iets mee doen is vaak beter voor je. Dit geldt niet alleen voor emoties, soms is iets heel concreets en tastbaars wat je wegduwt. Zoals dat knobbeltje in mijn borst.

Je kunt wel iets negatiefs wegstoppen, maar meestal is het beter voor je om stappen te ondernemen en het negatieve aan te pakken. Want hoe eerder je stappen zet, hoe groter de kans dat de kwaliteit van je leven daarna verbetert. Laatst vertelde een coach cliënt dat haar schoonmoeder is overleden aan de gevolgen van darmkanker. Ze had al heel lang last van slecht werkende darmen, maar ze durfde niet naar de huisarts. Haar hoofd vertelde haar dat ze zich niet moest aanstellen, dat ze gewoon door moest gaan. Dat dit hoorde bij het ouder worden. Niet lullen maar poetsen. Iets wat ze van haar ouders in de opvoeding meegekregen heeft. Toen ze dat eindelijk wel deed zat haar hele lichaam al vol. Ze had toen geen kans meer. Iemand anders vertelde over een oom die teelbal kanker had, hij wilde niet naar de dokter. Toen hij dit wel deed, was het al uitgezaaid.

Het is geen garantie op succes, maar als je eerder hulp vraagt dan is er vaak meer te repareren. Wat maakt het toch dat veel mensen dat niet doen? De durf om hulp te vragen? De moed voor de confrontatie? Kwetsbaarheid tonen? Doe het! Ik deed het vorige week toen ik een knobbeltje in mijn borst voelde. Ik kreeg een doorverwijzing naar het Dijklander Ziekenhuis locatie Hoorn, afdeling radiologie en nucleaire geneeskunde. Uitgerekend op de exacte plek waar ik 11 jaar geleden zo vaak met mijn man kwam. Knikkende knieën, tranen, tegenzin, maar wel gegaan! Het knobbeltje bleek niets gevaarlijks. Maar de volgende keer als ik iets voel trek ik meteen weer aan de bel. Ook al moet ik weer terug naar die vreselijke plek.