Het is 7:00 uur, de zon komt op en schijnt zijn licht voor iedereen. Maar niet voor Hank. Zijn leven eindigt hier en nu.

Hank, mijn liefdevolle man en trotse vader van Julian. Hij ziet de zon nooit meer schijnen. Ik open de tuindeuren alsof de ziel van Hank hierdoor verder op reis kan gaan. Een reis vanuit ons mooie huis aan het water, dwars door de tuin en via de twee mooie parasol bomen. Deze dakplatanen zocht Hank met zorg uit en deden ons herinneren aan de prachtige vakanties in Frankrijk. Ik loop naar buiten door de openslaande tuindeuren, door de fraai en door Hank gecoördineerde en aangelegde tuin naar het verlaagde deel van de schutting. Mijn buren staan opeens ook achter in hun tuin. Vragend kijken ze mij aan.

‘Hij is net overleden’, zeg ik waarschijnlijk overbodig.

Deze woorden ga ik de komende weken nog vaak gebruiken besef ik me. Het gevoel dat me dit geeft is zo dubbel. Het was een helse week, het was een hels halfjaar. Moet ik nu verdriet tonen of ben ik opgelucht?

‘Jeetje Lee, wat een diepe zucht … hou je taai buuf’.

Deze zucht kwam bij mij van heel diep. Alsof hij diep vanuit mijn tenen dwars door mijn lijf naar boven, langs mijn schenen, benen, baarmoeder, langs mijn hart en door mijn keel naar buiten kwam. Het afgelopen half jaar was ontzettend zwaar, we hadden er daadwerkelijk echt alles uitgehaald wat er nog in zat. We waren op, Hank was op, de rek was eruit, ik ben ook op. 

Toch moet ik door. Voor anderen, niet voor mezelf.

Het huis stroomt langzaam maar zeker vol personen. Eind van de ochtend is het drukker dan bij een gemiddeld feestje. Iemand wast Hank, een ander maakt papieren in orde, de huisarts kwam de keuken binnenlopen en ging tegenover mij zitten. Nu zit Hank niet aan mijn zijde.

‘Ik heb zéér veel bewondering voor Hank maar ook voor jou Leonie hoe jij en je man hiermee om zijn gegaan, zowel op verstand als op gevoel’.

Tot zijn dood had ik alles voorbereid. Over hoe te handelen en wat te doen. Ook zijn uitvaart was tot in de puntjes geregeld.

Maar tussen nu en de uitvaart … geen idee … wat moet ik doen?

Ik zit even in de keuken, schijnbaar ver weg van de ellende. De ziekenhuiskamer wordt omgebouwd tot een soort familiekamer voor opbaringen. Dit had ik niet voorbereid. Wat moet ik doen?

Iedereen leefde zo met ons mee, ik moet zo snel mogelijk de wereld vertellen dat Hank dood is. Ik pak mijn laptop en schrijf een e-mail.  

 

Medemblik, 27 juni 2010:

Dag lieve mensen,

Ik vind het heel erg moeilijk om weer een mail te maken. Máár toch doe ik het. Ik doe het voor jullie.

Hank is vanmorgen rustig en vredig heengegaan. Met woorden is het niet te beschrijven, en het is ook niet uit te leggen….het is goed zo, het kon niet anders…..Máár wij hebben het gevoel dat we het afgelopen half jaar alles eruit gehaald hebben wat erin zat. Onze huisarts had hier vandaag hele mooie woorden voor: “Ik heb zéér veel bewondering voor Hank maar ook voor jou (Leonie) hoe jij en je man hiermee om zijn gegaan, zowel op verstand als op gevoel”. 

Ik wil het hier graag bij laten, en uiteraard komt er voor jullie ook gelegenheid tot afscheid nemen van Hank.

Mijn kanjer!

Liefs Leonie

Een mail is een mail, woorden zijn woorden, een gevoel is een gevoel maar een gevoel is moeilijk in een mail te verwoorden.